Blog

De blogs van Ivar Mol

De overdenksels van een Boeddhist.

Blog van Ivar Mol

door Ivar Mol 05 jan, 2018

Tantra en vrijheid, het is zo eenvoudig en leidt tot zoveel misverstanden…

Vrijheid wordt vaak verward met “alles kan en alles mag”, maar als het de balans ontbeert is er geen vrijheid. Dan kan je nog zoveel sekspartners hebben en zoveel kunstjes kennen en alles proberen goed te vinden wat er om je heen gebeurd, het is geen vrijheid.

Tantra leidt niet naar vrijheid. Tantra leidt naar balans en balans is vrijheid. Deze vrijheid kan je volledig ervaren omdat je nog steeds in balans bent en dat zou kunnen leiden tot het hebben van meerdere sekspartners als dat je balans vergroot, maar dat hoeft niet; iemand anders zal vanuit die balans tot andere beslissingen komen.

Maar als je vindt dat je meerdere sekspartners zou moeten kunnen hebben is dat geen vrijheid omdat het niet vanuit balans komt. Het kan komen vanuit begeerte, vanuit een conditionering of een onjuist spiritueel inzicht, maar dat is geen balans. En als er geen balans is, dan is er onbalans en dat merk je. De begeerte leidt tot honger, gedachtes naar meer-meer-meer zullen opkomen en emoties als jaloezie, prestatiedrang en ego-liefde je gemoedstoestand beheersen. Maar van balans is geen sprake.

Balans is de afwezigheid van emotie waardoor gevoel overblijft.
balans is de afwezigheid van sturende gedachten zodat mindfulness overblijft.
Balans is de afwezigheid van begeerte en aversie waardoor gemoedsrust overblijft.
En door de afwezigheid van emoties, sturende gedachten, begeerte en aversie komt het fysieke lichaam ook tot rust waardoor het krachtig en gezond wordt.
Vanuit deze balans hoef je geen grenzen te hebben, te stellen of te bewaken. De balans is de grens, namelijk tussen zijn eigen balans en de onbalans. Zolang je nu in de balans blijft ken je volledige vrijheid. En alleen dat is Tantra.
door Ivar Mol 13 dec, 2017

Tantra is balans en balans is vrijheid. Vrijheid kan je alleen maar ervaren als er geen grenzen zijn. Grenzen zorgen voor onbalans en onbalans is geen Tantra. Dus hoe minder grenzen, hoe makkelijker vrijheid, dus balans en dus Tantra, ervaren kan worden.

Is Tantra dan grenzeloos?
Nee. Iedere marktkoopman met een ouderwets weegschaal weet dat balans zijn eigen grenzen bepaalt. Balans is namelijk pas balans als er balans is. En de grenzen van de balans worden bepaald door de onbalans zoals regels.
Kan jij iemand neersteken als je volledig in balans bent? Natuurlijk niet, om iemand neer te steken heb je een bepaalde intentie nodig zoals haat. Maar haat is geen balans dus als je in balans bent is er een afwezigheid van haat en kan je niet iemand neersteken. De balans creëert dus zijn eigen regel en het is dus niet nodig zelf regels erbij te verzinnen.  

Regels bepalen we vanuit angst, voorzichtigheid, onwetendheid of vanuit een reeds aanwezige dogmatiek. En dit alles heeft weer niets met Tantra te maken. Maar wanneer weten we nu of iets balans, onbalans, regel of geen regel is? Door het aan te voelen en Mindfulness is dé methode hiervoor. Zonder Mindfulness kan je niet de Tantra ervaren.  Vanuit het Tantristisch boeddhisme bezien is Mindfulness dan ook de allereerste stap die iemand moet nemen voordat diegene met Tantra zou kunnen gaan beginnen.

Tantra is dus balans en balans is de afwezigheid van grenzen en regels. Maar bijna ieder mens hééft grenzen en regels in zich, hoe gedraagt de Tantra zich dan? Wel, de Tantra zal gaan proberen om van onbalans weer balans te maken, en dit kan een heftig proces zijn. Daar kan je binnen de Tantra niet aan ontkomen; Als er in Engeland een hogedrukgebied en in Duitsland een lagedrukgebied, dan waait het in Nederland. Die wind zou je kunnen ervaren als onbalans maar eigenlijk is het de uitwerking van de natuur om tot balans te komen. Zo werkt de Tantra ook. Tantra wil maar 1 ding, balans. En hoe meer onbalans er is, hoe heftiger het proces kan zijn om tot balans te komen. Wil je dat heftige proces niet meemaken, ga dan geen Tantra doen…

Kunnen we dan niet de Tantra zo vormgeven, met een pakket aan regels en grenzen, waardoor het allemaal makkelijker gaat?
Nee. Balans is een proces, zoals de zwaartekracht die zich ook niet laat bepalen door regels. Balans is balans. Of je dat nu leuk vind of niet.

Wacht, ik pak even een liniaal en leg het op een andere manier uit…

door Ivar Mol 29 nov, 2017

Neem een willekeurige organisatie en je zult zien; hoe ouder de organisatie hoe meer regels en structuur er in sluipt. Zo is het ook met het leven. Een baby is een organisatie op zichzelf en in den beginne totaal vrij van structuur; het piest en poept dat het een lieve lust is en het doet maar wat. De ouders duiken er echter direct bovenop en overladen het kind met regels, structuur, voorwaarden, normen, gedragsregels, tradities en dogma’s. Zodra het kind enigszins bewust is neemt het dit over en legt zichzelf de ene na de andere dogma op en zie; het ego krijgt zijn vorm.

Ik heb mij altijd verbaasd over vragen naar “Het Doel van het Leven”, in mijn optiek is dat er niet. Je leeft, dat duurt een poosje en gaat weer dood, dat is het zo’n beetje. Maar met een beetje goede wil, een fijne lach, rust uitstralen naar je omgeving, een knipoog naar de kassière en even belletje trekken bij de buren maak je van dit leven wel een geinig tijdverdrijf en een hoop mensen ontberen dat.  Mochten er ingrediënten voor het leven zijn, dan is dat m.i. liefde, humor, spontaniteit, creativiteit, contact, overgave en vrijheid. En deze 7 ingrediënten zijn niet gediend met regels en structuur. Hoe meer regels en structuur hoe saaier, enger en droger het leven wordt.

Dat een organisatie, zoals degene waar jij werkt wellicht, zichzelf bijna verdrinkt in regelgeving wil niet zeggen dat jij als persoon datzelfde moet doen. En toch zijn er genoeg die dat doen.

De Kum-nye Tantra filosofie is een levensvisie helemaal uitgaande van deze 7 ingrediënten. Maar om tot deze 7 ingrediënten te komen moet je vaak eerst bij jezelf het nodige werk verschaffen; namelijk een innerlijke zoektocht houden naar de eigen grenzen en structuren en deze onderwerpen aan een grondige analyse. Met een beetje geluk zie je onnodigheid, onnozelheid en waardeloosheid ervan in en ga je ze zodoende loslaten. Op dat moment ben je met Tantra bezig.

Tantra gaat niet over volkomen vrijheid, maar over balans, en die balans geeft  vrijheid. Namelijk de vrijheid om niet de verslavende drang te voelen iets te moeten presteren, jezelf te bewijzen, iets af te wijzen uit angst of aversie maar het te accepteren zoals het is en het daarbij te laten.  De balans creëert dus zijn eigen regels en structuren; zoals een koorddanser intuïtief aanvoelt waar zijn balans zit en hoe hij zijn lichaam als vanzelf corrigeert, hij is niet gebaat bij regels over hoe hij over het koord zou moeten lopen.

Om in de vergelijking met de koorddanser te blijven; niet iedereen is geschikt om koorddanser te worden, sommige moeten er niet eens aan gaan beginnen. Tantra heeft in vergelijking met andere spirituele systemen zoals yoga, reiki of meditatie een relatief hoge drempel. Yoga is bijvoorbeeld zeer gestructureerd en dat geeft houvast. Tantra kent alleen maar de balans als regel en voor een hoop mensen geeft dat geen houvast. Ga je met een wens van regels, structuren en houvast naar de Tantra toe, dan wordt het een lastig verhaal met een teleurstelling in het verschiet. De Tantra vraagt je namelijk iets los te laten, al is het maar voor even, en als dat nu juist datgene is wat je wenst vast te houden dan is dat een ongemakkelijkheid die zeer ongewenst is.

Tantra is het beleven, ervaren en genieten van vrijheid, in vrijheid. Dat is de levensfilosofie. Iedereen wil daarheen, weinigen willen er aan werken.
Tantra als massage of sessie is een kunstmatig gecreëerde situatie van balans in op een matras gedurende 2 of 3 uur. Je wordt ondergedompeld in een bad van liefde, humor, spontaniteit, creativiteit, contact, overgave en vrijheid en dat is soms teveel van het goede. Het verschil met de werkelijkheid waar je zojuist in zat en waar je straks in terugkeert is soms te groot. Dat is niet erg, maar dat is wel een realiteit. En die realiteit moet overwogen worden voordat een massage of sessie gaat beginnen. En wellicht wordt daar, ook door mij, te weinig aandacht aan besteed.

door Ivar Mol 25 nov, 2017

Vrij vertaald is een bekende Pali uitspraak over de Tantra als volgt:

“Tantra gaat over grenzen”

Je kan deze zin op 2 manieren lezen:

- Tantra gaat over (het onderwerp) grenzen
- Tantra gaat over grenzen (heen)

En beide zijn waar.

De Tantra is zowel binnen het Hindoeïsme, Boeddhisme en taoïsme een weg naar bevrijding/verlichting. Een verlicht persoon zou vrij zijn van alle grenzen, betekent dit nu dat een verlicht persoon een bandeloos figuur is? Nee, want diezelfde persoon is zo enorm goed in het aanvoelen van Prana/balans geworden en leeft daar volledig uit, dat grenzen is zijn geval totaal onnodig is.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Nu kan je naar een Tantriki/ka stappen en om een Tantrasessie vragen met in achtneming van deze regels, deze voorwaarden en deze grenzen. Want je dan krijgt kan heel goed en fijn aanvoelen, het zal echter geen Tantra zijn. Tantra is geen serie technieken en handelingen achter elkaar, Tantra is een sfeer of situatie waarin je gebracht wordt zodat je, vanuit je balans, in staat bent naar je eigen grenzen te kijken, en er wellicht voorzichtig overheen te stappen en zo de grens op te schuiven of weg te halen.

Dat kan alleen op dat moment, zoals je alles alleen maar kunt doen in het moment. Op dat moment en in die sessie werk jij aan je grenzen; je observeert ze, aanschouwt ze, neemt ze neutraal waar en doet er vervolgens wel of niet iets mee. Dat is jouw keuze en dat is helemaal prima, maar je doet het op dat moment. Je kunt dus niet vooraf gaan bepalen welke grenzen je wilt gaan opzoeken en op welke manier en met welke snelheid. Zo kan je achteraf ook niet een waardeoordeel gaan geven of met terugwerkende kracht een claim plaatsen dat deze grens niet aangeraakt had mogen worden.  

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Een sessie tussen klant en Tantriki/ka is een samenkomst tussen 2 personen met een gedeelde verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid van de Tantriki/ka is een situatie creëren die veilig aanvoelt en waarin de klant achtereenvolgens vertrouwen krijgt, zich durft over te geven, er een sfeer van gelijkwaardigheid is en er een sfeer van doelloosheid is (Metta-ji). Binnen dit veld van Metta-ji dient de Tantriki/ka de klant mee te nemen naar bepaalde grenzen waarna de klant helemaal zelf daarmee aan de slag gaat, wederom door het te observeren, aanschouwen, neutraal waar te nemen en er vervolgens wel of niets iets mee te doen. Dat is de keuze van de klant.


De verantwoordelijkheid van de klant is te weten én te beseffen dat hij bij een Tantra praktijk aanklopt. Of je nu komt voor een ‘ontspanningsmassage’, een inzichtelijk traject of een workshop, jij gaat Tantra doen en dat is niet zomaar iets. Van alle mogelijke methoden en technieken is Tantra niet bepaald de meest toegankelijkste, liefste of zachtste. Tantra is confronterend, direct, een spiegel en zalig tegelijk. Maar Tantra doet iets met je, altijd.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Nu zowel klant als Tantriki/ka zijn verantwoordelijkheid genomen heeft en de sessie of massage gaande is wordt er dus aan grenzen gewerkt. Deels gaat dat heel onbewust, zoals water naar het laagste punt vloeit zo zal prana naar de pijnpunten vloeien en dat zijn maar al te vaak die grenzen. Daarnaast kan de Tantriki/ka ook bewust grenzen gaan opzoeken met bepaalde technieken, drukpunten, duo-yoga, duo-meditatie of het creëren van een situatie waarin bijvoorbeeld de onzekerheid van de klant uitgedaagd wordt.  En wederom is het aan de klant om te observeren, te aanschouwen, neutraal waar te nemen en er vervolgens er wel of niet iets mee te doen.  

De rol van de Tantriki/ka is hierin tweeledig;  hij biedt aan en ondersteunt maar het daadwerkelijk werken met de grenzen en de keuze er wel of niet iets mee te doen is geheel aan de klant. Die rol dient de Tantriki/ka zéér serieus te nemen; je kan iemand niet pushen over een grens heen te stappen. Je kunt de klant de grens aanbieden, zo ver dat hij er met z’n snufferd tegenaan leunt, maar dat is het. Elke pressie vanaf hier is laakbaar.  De stappen gezet vanaf dit moment worden genomen door de klant en vaak genoeg heeft de Tantriki/ka hier totaal geen weet van, dit vindt plaats binnen het bewustzijn van de klant. Maar als de klant, binnen deze veilige setting van vertrouwen, overgave, gelijkwaardigheid en doelloosheid een stap zet, dan zet de klant deze stap en kan de klant achteraf niet hierop terugkomen als zijnde een ongewenste episode binnen de sessie.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Wat als de verantwoordelijkheid niet goed en volledig genomen wordt?
Nogal wat klanten denken te licht over de Tantra. En voor een redelijke groep geïnteresseerden zou het verstandiger zijn als zij zich zouden toeleggen op een minder heftige techniek dan Tantra.  Een klant komt binnen, is eigenlijk niet geschikt om de Tantra te ervaren en het is voor de Tantriki/ka ondoenlijk om in een voorgesprekje van 10 minuten dat eruit te filteren. De Tantriki/ka biedt dus iets aan wat eigenlijk te heftig is voor de klant, en die merkt dat daags erna. Dit is pijnlijk, dit had voorkomen kunnen worden, als de klant zijn eigen verantwoordelijkheid had genomen. Met een beetje geluk bemerkt de Tantriki/ka het echter tijdens de sessie en biedt een hele rustige massage aan, en dan nog….

De verantwoordelijkheid van de Tantriki/ka is dat deze zich houdt bij zijn taak: aanbieden en ondersteunen zonder te willen healen, pleasen of zijn eigen begeertes (of aversie) te laten gelden.
En het is de verantwoordelijk van de Tantriki/ka rechtlijnig te blijven in datgene hij aanbiedt. Een duidelijk website, een duidelijk verhaal, een duidelijke visie, een heldere visie; wat biedt je aan, wat biedt je niet aan, waarom biedt je dit aan, waarom biedt je dit niet aan, en blijf daarbij. Hij gaat niet mee in het wens-, of aversiegedrag van de kant.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.


De handeling volgt altijd de intentie. Tantra is geen serie technieken of handelingen achter elkaar, tantra is een sfeer, een situatie met een intentie en die intentie is het allerbelangrijkste, die dient zuiver te zijn en het handelen is daaraan navenant. Maar wat is een zuivere intentie en welke navenante handelingen komen hier dan wel uit voort?
De Tantriki/ka van dienst moet niet de intentie hebben de klant te kunnen healen, genezen, verbeteren, diens trillingsgetal te kunnen verhogen, meer inzicht te laten geven of het bewustzijn te laten exploderen.  De Tantriki biedt aan en ondersteunt.  De intentie sluit aan bij de situatie waarin je de klant de gelegenheid geeft zijn of haar grenzen te gaan opzoeken en er wel of niet iets mee te doen.  

En welke navenante handelingen horen hier dan bij? Dat is een moeilijke omdat de handeling voortkomt uit de intentie. Daarom vind ik het persoonlijk zo vreemd als er hele duidelijke handelingen worden aangeboden zoals yoni- of lingham massage, want vanuit welke intentie komt deze handeling voort als je deze handeling uit een menulijst kunt kiezen?

Eerst heb je de intentie, dan de handeling. En daarom vind ik het persoonlijk ook zo vreemd als er clubjes zijn die lijsten maken van handelingen die wel of niet mogen. Want als de intentie om een “verboden” handeling vraagt, wat dan?

Het aanbieden van een handeling is een grens op zich, net zozeer als het verbieden van een handeling. En je kan niet grenzen creëren om zodoende grenzen weg te halen. Je verplaatst alleen maar een grens voor een grens.  En als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Maar dat is slechts mijn persoonlijke mening.��{}xv
door Ivar Mol 26 okt, 2017

In het boeddhisme geldt een wetmatigheid die zegt:

"Alles komt op, duurt enige tijd en transformeert vervolgens in iets anders".

Dit gezegde toont zijn waarheid als je kijkt naar het politieke spectrum van de laatste 50 jaar. Wat vroeger links was is nu rechts (milieu en duurzaamheid), wat rechts was is nu links (Palestina), wat progressief was is nu conservatief (landschapsbeheer) en wat conservatief was is nu progressief (normen en waarden). Vroeger zou ik mij schamen als ik voor racist versleten werd, nu zou ik er trots op zijn. Het zijn de schuivende panelen van standpunten die ethisch gevormd zijn, en de ene is nog belachelijker dan de ander.

  • Pro-Palestina betogers roepen om verdraagzaamheid en zwaaien met pacifistische kreten op hun spandoeken, maar worden witheet bij lastige vragen en beginnen zelfs te slaan.
  • DENK wil het Suikerfeest zien als nationale feestdag maar Yom Kipoerdag is in hun ogen iets onzinnigs.
  • Turken ageren tegen racisme en onderdrukking terwijl Syriërs en Koerden in Turkije op grote schaal onderdrukt worden.
  • Turken geven af op Marokkanen, Marokkanen op elke andere Afrikaan, Surinamers op Antillianen en Antillianen op Nederlanders woonachtig op de Antillen.

  • Dat zwarten vroeger verkocht werden als slaaf is waar, maar ook blanken en gelen werden verhandeld, door zwarten, blanken en gelen. Het ene doet niet onder aan het andere.

De anti-racist wordt zodoende zelf racist. Het is de goedwillenden van middelbare leeftijd die dit allemaal in goede banen wil laten leiden en uit angst en voorzorg de discussie opent over Negerzoenen, Zwarte-Piet en nu de attracties in de Efteling. Dit zijn de mensen die denken dat de wereld maakbaar is en hun eigen normbesef hoger zien dan die van den ander, een gevaarlijke combinatie. Door alles te verbieden wat ook maar ruikt naar racisme of discriminatie trappen ze in dezelfde valkuil als voorheen de Stasi in Oost-Duitsland, de communisme-jacht in Amerika in de jaren 50-60 of de Spaanse inquisitie.

Door alles onder een vergrootglas te leggen en het vizier steeds scherper te stellen zal je altijd datgene zien wat je wenst te zien, of niet wenst te zien. En zodoende is er altijd reden op nog meer protest, commentaar en verbod. Dit fenomeen heeft zelfs een naam: Mccarthyisme naar de aanvoerder van de eerder genoemde communisten-jacht.

Nu is het zo dat extremisten een totaal gebrek hebben aan aanpassingsvermogen, terwijl Jan-met-de-pet zijn vizier open heeft en bereid is zich aan te passen. Ook dit is een gevaarlijke combinatie; diegene die zich het makkelijkst aanpast past zich aan aan diegene die het hardst roept om aanpassing maar het zelf niet kan.

Racisme en discriminatie is een onjuist iets, dat is absoluut waar. Als je op basis van huidskleur, geslacht, overtuiging of geaardheid achtergesteld wordt dan is dat zeer zeker laakbaar. Maar dat is niet gaande bij een Negerzoen of een kermisattractie op de Efteling. De verontwaardiging dat jouw stem niet gehoord wordt terwijl je zelf niet luistert naar de stem die jij veracht is onterecht.

De wereld is niet maakbaar. Het is juist om inherent lijden te voorkomen en als het Slavernijverleden je zwaar ligt, wees actief en ageer tegen de Nepaleze slaven in de Golfstaten die de WK stadions bouwen. Ageer tegen kindslaven door niet je kleding het allergoedkoopst te kopen maar eerst even een onderzoekje te doen naar de herkomst van je textiel.

Wil je lijden voorkomen, ga het elkaar niet moeilijk maken met verbiedt en verbod en jij mag dit niet en alle gemaakte verontwaardiging er om heen. Dat is geen lijden voorkomen, maar lijden creëren.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

"Je mag niet oordelen..."

Dit gezegde hoor je vaak binnen het boeddhisme, voornamelijk van diegene die weinig verstand hebben van het boeddhisme. Binnen bepaalde groepen bestaat het beeld van Gautama de Boeddha alsof de beste man een knuffelguru was met een dikke gezellige buik waar je tegenaan kon liggen en die troostende woordjes tegen je uitsprak. Nooit een onvertogen woord kwam van zijn lippen en alles was goed zoals het was, alles mag er zijn...

Dit is een onjuist beeld van Gautama de Boeddha en zijn leer.

Als je de Pali-canon gaat lezen vanuit dit beeld dan schrik je je waarschijnlijk rot. De leraar toont zich compromisloos, heeft harde en duidelijke woorden en wijst je de hele tijd terug op zelfonderzoek voornamelijk vanuit meditatie. Hij oordeelt stevig en noemt mensen dwaas (bãla) of handelingen dwaasheid (bãlya).

Er is het nastreven van geluk in zintuiglijk genot, hetgeen laag, vulgair, ordinair en onedel is en niet tot welzijn leidt; en er is het nastreven van zelfpijniging, hetgeen pijnlijk en onedel is en niet tot welzijn leidt (SN 56-11, 1-3).

Dit, monniken, zijn de asceten en brahmanen die zo glad zijn als een aal... (DN 1, i25-28)

Verdriet wordt uit het geliefde geboren;
Ook angst komt uit het geliefde voort.
Wie vrij van het geliefde is,
Heeft geen verdriet — hoe dan angst? (Dhammapada, 212)

Vaak heeft Gautama de Boeddha een tweegesprek met een monnik met vragen of met een brahmaan of asceet uit een andere sekte. De manier van discussiëren en ondervragen kan als intimiderend overkomen en zo zijn er ook meerdere discussie en gesprekstechnieken in het boeddhisme voorhanden die zo ervaren kunnen worden .Dit maakt echter allemaal deel uit van de boeddhistische visie op eerlijkheid en op didactiek van leraar op leerling.

Soms lijkt het alsof iemand persoonlijk wordt aangesproken, maar daar zit dan altijd een hele duidelijke argumentatie achter die terug te voeren is naar de boeddhistische filosofie waarin dingen onwaar, onzuiver, dwaas of laakbaar zijn te noemen.

Inherent lijden is het lijden waarin een persoon gehinderd wordt in zijn spirituele proces. Al het andere lijden is persoonlijk lijden waarin het ego wordt aangeraakt. De 2e vorm van lijden is van minder belang dan de 1e vorm. Nu mag je de 2e vorm van lijden creëren om de 1e vorm te voorkomen ofwel; je mag persoonlijk lijden creëren om iemands spirituele proces te doen toenemen en juist dat komt in het boeddhisme veelvuldig voor.

Lijden creëren is dus, in een bepaalde vorm, een didactische vaardigheid en geen zonde zoals vaak beweerd wordt. Blijft alleen die situatie over waarin persoonlijk lijden wordt gecreëerde waarin de persoon niet spiritueel tot groei komt. Indien de achterliggende intentie zuiver was is er niets laakbaars gebeurd.

Mensen echter persoonlijk lijden toebrengen zonder dat daar de intentie in zit de ander spiritueel te laten groeien is onjuist handelen. Mocht onverhoopt het zo zijn dat de ander wél spirituele groei ervaart, dan was het gecreëerde lijden nog steeds zonder zuivere intentie en is het nog steeds onzuiver.

Waar komt dan het gezegde "je mag niet oordelen" vandaan?

Deels heeft dit dus te maken met persoonlijk lijden creëren zonder zuivere intentie, maar er is nog een antwoord en deze heeft te maken met de stelling: "alles is onderhevig aan de wet van oorzaak en gevolg".

Alles heeft een oorzaak en alles heeft een gevolg. Dit is een universele waarheid en een kernwaarde binnen de boeddhistische filosofie. Dat deze wet altijd en overal zijn werking heeft, wil niet zeggen dat deze wet ook te determineren is. 100 Oorzaken kunnen uitmonden in 1 gevolg, en 1 oorzaak kan 100 gevolgen hebben. Oorzaak en gevolg is niet lineair bepaald en ogenschijnlijk logische verbanden hoeven er helemaal niet te liggen. Ga je hier wel een oorzaak achter zoeken dan ga je dingen creëren die er zojuist niet waren en dat is laakbaar, want overal waar je energie in stopt groeit. Het boeddhisme is heel stellig dat het achteraf achterhalen van de oorzaken, of het voorspellen van mogelijke gevolgen onjuist is. Dit wordt bedoeld met oordelen.

De oplossing hierin?

Weet dat alles veranderlijk is. Alles komt op en vergaat uiteindelijk weer om te transformeren in weer iets anders. Alles heeft met alles te maken zonder dat we dat kunnen determineren. Accepteer dus datgene gebeurd en probeer vanuit een zo zuiver mogelijke intentie te handelen en wees niet bang iemand te kwetsen, als het vanuit een zuivere intentie gebeurd gericht op het spirituele proces.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

In tuincentra, spiri-winkeltjes, massage salons, wellnesscentra en in tuinen naast de tuinkabouter is het beeld van Gautama de Boeddha veelvuldig aanwezig. Een hoop mensen zeggen "affiniteit" te hebben met het boeddhisme, sommige durven zover te gaan te beweren dat ze ook wellicht wel boeddhist zijn.

Wanneer ben je nu eigenlijk boeddhist of, wanneer ben je géén boeddhist? Dzongsar Jamyang Khyentse heeft daar antwoord op gegeven in "What makes you not a Buddhist", een boek dat helaas niet in Nederland te krijgen is.

Dzongsar is Bhutanees en hoofd van de Dzongsar college, een overkoepelend orgaan bestaande uit 6 kloosters en 1.600 monniken. Als antwoord op de vele boeddhistische sympathieën heeft hij een lijstje opgesteld van 6 punten. Als je op minimaal 1 van deze 6 'Nee' als antwoord geeft, of Ja, maar... of twijfel hebt, dan ben je géén boeddhist.

  1. kan je accepteren dat alle dingen tijdelijk van aard zijn?
  2. kan je accepteren dat geen enkel ding of concept blijvend is?
  3. kan je accepteren dat alle emoties/gemoedstoestanden pijn en lijden veroorzaken?
  4. kan je accepteren dat er geen enkele emotie/gemoedstoestand is die alleen maar plezier brengt?
  5. kan je accepteren dat alles wat zich voordoet illusionair en niet-bestaand is?
  6. kan je accepteren dat de 'verlichting' niet te verwoorden is, buiten elk concept valt, dat het geen gelukzalige hemel is maar alleen de afwezigheid van waan?

Boeddhisme is een levensfilosofie. Je bent boeddhist of je bent het niet. Je kan ook niet een beetje zwanger zijn, een beetje vegetarisch of een beetje pacifist. It's the whole package or it's nothing at all...

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Je leest het vaak bij aanbieders van massage, yoga, tantra, meditatie, reiki, Qiu-gong en soortgelijke: "Persoonlijke balans", en dan met name het streven daarnaar. Vanuit de boeddhistische visie is dit een contradictie en per definitie onmogelijk. Om dit uit te legen moeten we beide termen eerst apart van elkaar onderzoeken.

 Persoonlijk

In het boeddhisme is 'persoonlijk' niet een verwijzing naar een persoon, maar naar het individuele deel van die persoon. De gedachte dat een persoon een individueel wezen is behept met een eigen en zelfstandige ego met daarin de ik=persoonlijkheid, het mijn, ons en overtuigingen is onjuist.

Het persoonlijke/ego is niets anders dan alle conditioneringen bij elkaar en alle emoties en gemoedstoestanden die daaruit voortkomen. En aangezien zowel emoties als de gemoedstoestanden het duale karakter van de persoon vertegenwoordigen is de persoon altijd in onbalans zodra deze in een emotie/gemoedstoestand verkeert. Het persoonlijke is dus altijd in onbalans.

Balans

Streven naar balans is prachtig, maar wat is 'balans' precies? In het boeddhisme kennen ze meerdere varianten van balans waarvan de meeste een schijnbalans zijn. In het dagelijks leven herkennen wij deze schijnbalans als momenten van de "balans in onbalans". Zo kan je in een conflictsituatie met iemand verkeren maar in een kort moment toch even in balans zijn met elkaar. Of zelf in een periode van stress verkeren maar tijdens een boswandeling toch even rust ervaren. Tot slot zou je een ouderwetse kantelweegschaal kunnen hebben met een maximaal toelaatbaar gewicht van 20 kg waarbij je aan beide zijden 15 kg plaatst. Ogenschijnlijk zal de weegschaal in balans zijn, maar het totaalgewicht is ver boven het maximum en zodoende is ook hier onbalans.

Persoonlijke balans

De werkelijke balans kan niet gecreëerd worden maar is een gevolg. Als je onbalans weghaalt is het gevolg balans. Aangezien zowel de emoties als de gemoedstoestanden het duale karakter van de persoon vertegenwoordigen is de persoon altijd in onbalans zodra deze in een emotie/gemoedstoestand verkeert. Deze emotie/gemoedstoestand zijn samen met de conditioneringen het 'persoonlijke', en daarmee is persoonlijke balans zowel een contradictie als een onmogelijkheid.

Gek genoeg kan, als momentopname, persoonlijke balans wel ervaren worden, maar dan als vergelijk tot de schijnbalansen. Streven naar balans is mogelijk, maar dan moet deze geheel los komen te staan van het persoonlijke omdat deze de onbalans vertegenwoordigd.

Werkelijk streven naar balans is streven naar het weghalen van de conditioneringen. Met het verdwijnen van deze conditioneringen verdwijnt als gevolg ook het ego en daarmee het persoonlijke.

Ben je echter fier en trots op je eigen individuele persoonlijkheid en je ego, dan is balans een onmogelijkheid.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Soms is het handiger om te laten zien wat tantra in ieder geval niet is. Na de "tantra met Ayahuasca" (Ayahuasca is gewoon drugs), is het nu opeens heel tantrisch om single te slapen in een relatie. Niet in 2 aparte bedden, maar in aparte slaapruimtes. De redenen zijn divers zoals uitgelegd in onderstaand artikel. En daarin vallen 2 dingen mij heel erg op.

  • 1. De energetische trilling
    In reacties schrijven mensen bijvoorbeeld dat het verschil in trillingsgetal (?) het niet fijn maakt om naast een partner te slapen.

  • 2. Ik-ik-ik
    Als je samen slaapt kan je niet meer masturberen. Het is ongezond voor je eigen polariteit. Je hebt tijd nodig voor je individuele proces. Iets met seksuele energie.

Deze kolder wordt dus weggeschreven bij tantra. Mijn advies: Stop maar met Tantra!! Als dit klopt is tantra echt heel beroerd en je hebt er niets aan.

1.

Bijna het tegendeel is waar. Ten eerste leer je middels tantra wat het 'Ik' en het 'ego' nu werkelijk is en welke waarde het heeft. En die waarde is er wel, maar is tegelijk véél kleiner dan we nu wellicht vermoeden. Het spirituele proces is absoluut niet gebaadt bij single slapen. Als je het idee hebt dat je eigen individuele proces/trillingsgetal/polariteit/mastrubatie-beleid lijdt onder het samen slapen met je partner, neem een andere partner! Degene die je nu hebt voldoet in ieder geval niet.

Ik neem voor het gemak aan dat je partner diegene is waar je van houdt en waar je lief-en-leed mee wil/kan/durft te delen. Juist in de periode (de slaap) dat je bewustzijn afwezig is of andere zaken doet (dromen) is het fijn in dezelfde 'space' te zijn als diegene waar je van houdt en waar je je veilig bij voelt. Gebeurt dat allemaal niet, dan match je simpelweg niet met deze partner en helpt single slapen daar ook niet meer bij.

2.

Dan de Ik-ik-ik. Ook hierin moet iedereen helemaal zelf weten hoe groot-ie zijn Ik wil hebben. Wees een trots iemand, wees een egoïst, wees een narcist, allemaal prima. Maar praat het voor jezelf en een ander niet goed door er een spiritueel sausje over te gooien. Als je niet lang met anderen kunt optrekken, als je energie van anderen opneemt of als je eerder 'leeggetrokken' wordt door anderen, dan is dit iets om eens grondig te onderzoeken. Maar noem het geen HSP, noem het niet channelen, wijdt het niet aan je verhoogde trillingsgetal en denk niet dat het een gevolg is van een spiritueel proces. Ooit de Dalai-lama in een hoekje zien zitten omdat hij de energie van de groep niet aankon?

Het Ik-denken staat los van enig spiritueel proces of ontwikkeling. Als je niet met wie-dan-ook samen kunt zijn, ga dit onderzoeken. Kan je niet met je partner samen zijn, ga dit zeker onderzoeken.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Vandaag Haat ik.  Niet dat ik vandaag haat, deze dag als zodanig, maar dat ik de haat voel.

Ene Ali of Mohammed huurt een vrachtwagen, gooit 'm vol nepwapens en rijd richting promenade des Anglais in Nice waar het poepiedruk is met mensen die catorce juliet vieren, de Franse nationale feestdag. Eenmaal aangekomen gaat-ie er eens goed voor zitten, beide handen tien-voor-twee op het stuur en de rechtervoet ferm op het gaspendaal. De mensenmassage ziet hij rap naderen en wijkt dan uiteen alsof Mozes voor de Rode zee. De vrachtwagen begint wild te schudden alsof hij over tientallen lichamen rijdt wat in werkelijkheid ook zo is en dan rijdt hij 2 kilometer zigzaggend door om zoveel mogelijk pionnetjes omver te kunnen rijden; 84 doden, een tussenstand.

Voorheen kon ik er niet bij dat iemand een bomvest liet ontploffen in een menigte. Aan de andere kant is het slechts een miniseconde om aan het touwtje te trekken en zolang je nog niet getrokken hebt is er niets aan de hand en zodra je getrokken hebt is er weinig tijd voor wroeging of spijt. Maar deze chauffeur rijdt 2 kilometer door en ziet alles voor zich en onder zich gebeuren. En blijft rijden... 2 kilometer.

De gemoedstoestand die ik nu voel, gisterenavond voelde, is haat. Niet verdriet, geen compassie, niets van medelijden. Haat.

Niet dat ik deze persoon haat of de Islam haat of de koran haat, hoewel daar plenty redenen voor te bedenken zijn. Niet de salafisten en andere enge groepjes waar dit nieuws met gejuich wordt begroet en waar met de kont naar het westen en in gesprek met Allah de volgende aanslag wordt beraamd die over enkele maanden zeker zal gaan plaatsvinden. Ik haat ook niet de gezalfden die op de promenade waxinelichtjes gaan branden en lelijke knuffels neerleggen en ultiem vals "We are the world" zingen. Ook de "let it be" en "alles mag er zijn" en "doe datgene wat goed voor je voelt" dwazen mogen van mij hun onzin uitkramen, het is mij best, daar ligt mijn haat niet.

Iedereen die deze column en mij van repliek en goed advies gaan voorzien, zeggende dat dit toch zeker niet-boeddhistisch is dit allemaal heel veel over mij zegt krijgen bij voorbaat van mij hun gelijk. Het is goed en totaal onbelangrijk.

Ali of Mohammed heeft in de ogen des Here goed gedaan (Soera 2: 190-193) en zit nu als trots martelaar te zijn met zijn 72 maagden (Soera 3:169-70). En ja, ergens hoop ik dat ze alle 72 lelijke  kwebbelgeiten zijn en op z'n moeder lijken, maar toch zit hier niet mijn haat.

Mijn haat zit nergens. Het is doelloos, ongericht en zinloos. Het is rauw, zwartrandig, knijpend en t meurt. Dat is mijn haat.

Ik beloof dat ik morgen een waxinelichtje zal gaan ontsteken.

Meer posts

Blog van Ivar Mol

door Ivar Mol 05 jan, 2018

Tantra en vrijheid, het is zo eenvoudig en leidt tot zoveel misverstanden…

Vrijheid wordt vaak verward met “alles kan en alles mag”, maar als het de balans ontbeert is er geen vrijheid. Dan kan je nog zoveel sekspartners hebben en zoveel kunstjes kennen en alles proberen goed te vinden wat er om je heen gebeurd, het is geen vrijheid.

Tantra leidt niet naar vrijheid. Tantra leidt naar balans en balans is vrijheid. Deze vrijheid kan je volledig ervaren omdat je nog steeds in balans bent en dat zou kunnen leiden tot het hebben van meerdere sekspartners als dat je balans vergroot, maar dat hoeft niet; iemand anders zal vanuit die balans tot andere beslissingen komen.

Maar als je vindt dat je meerdere sekspartners zou moeten kunnen hebben is dat geen vrijheid omdat het niet vanuit balans komt. Het kan komen vanuit begeerte, vanuit een conditionering of een onjuist spiritueel inzicht, maar dat is geen balans. En als er geen balans is, dan is er onbalans en dat merk je. De begeerte leidt tot honger, gedachtes naar meer-meer-meer zullen opkomen en emoties als jaloezie, prestatiedrang en ego-liefde je gemoedstoestand beheersen. Maar van balans is geen sprake.

Balans is de afwezigheid van emotie waardoor gevoel overblijft.
balans is de afwezigheid van sturende gedachten zodat mindfulness overblijft.
Balans is de afwezigheid van begeerte en aversie waardoor gemoedsrust overblijft.
En door de afwezigheid van emoties, sturende gedachten, begeerte en aversie komt het fysieke lichaam ook tot rust waardoor het krachtig en gezond wordt.
Vanuit deze balans hoef je geen grenzen te hebben, te stellen of te bewaken. De balans is de grens, namelijk tussen zijn eigen balans en de onbalans. Zolang je nu in de balans blijft ken je volledige vrijheid. En alleen dat is Tantra.
door Ivar Mol 13 dec, 2017

Tantra is balans en balans is vrijheid. Vrijheid kan je alleen maar ervaren als er geen grenzen zijn. Grenzen zorgen voor onbalans en onbalans is geen Tantra. Dus hoe minder grenzen, hoe makkelijker vrijheid, dus balans en dus Tantra, ervaren kan worden.

Is Tantra dan grenzeloos?
Nee. Iedere marktkoopman met een ouderwets weegschaal weet dat balans zijn eigen grenzen bepaalt. Balans is namelijk pas balans als er balans is. En de grenzen van de balans worden bepaald door de onbalans zoals regels.
Kan jij iemand neersteken als je volledig in balans bent? Natuurlijk niet, om iemand neer te steken heb je een bepaalde intentie nodig zoals haat. Maar haat is geen balans dus als je in balans bent is er een afwezigheid van haat en kan je niet iemand neersteken. De balans creëert dus zijn eigen regel en het is dus niet nodig zelf regels erbij te verzinnen.  

Regels bepalen we vanuit angst, voorzichtigheid, onwetendheid of vanuit een reeds aanwezige dogmatiek. En dit alles heeft weer niets met Tantra te maken. Maar wanneer weten we nu of iets balans, onbalans, regel of geen regel is? Door het aan te voelen en Mindfulness is dé methode hiervoor. Zonder Mindfulness kan je niet de Tantra ervaren.  Vanuit het Tantristisch boeddhisme bezien is Mindfulness dan ook de allereerste stap die iemand moet nemen voordat diegene met Tantra zou kunnen gaan beginnen.

Tantra is dus balans en balans is de afwezigheid van grenzen en regels. Maar bijna ieder mens hééft grenzen en regels in zich, hoe gedraagt de Tantra zich dan? Wel, de Tantra zal gaan proberen om van onbalans weer balans te maken, en dit kan een heftig proces zijn. Daar kan je binnen de Tantra niet aan ontkomen; Als er in Engeland een hogedrukgebied en in Duitsland een lagedrukgebied, dan waait het in Nederland. Die wind zou je kunnen ervaren als onbalans maar eigenlijk is het de uitwerking van de natuur om tot balans te komen. Zo werkt de Tantra ook. Tantra wil maar 1 ding, balans. En hoe meer onbalans er is, hoe heftiger het proces kan zijn om tot balans te komen. Wil je dat heftige proces niet meemaken, ga dan geen Tantra doen…

Kunnen we dan niet de Tantra zo vormgeven, met een pakket aan regels en grenzen, waardoor het allemaal makkelijker gaat?
Nee. Balans is een proces, zoals de zwaartekracht die zich ook niet laat bepalen door regels. Balans is balans. Of je dat nu leuk vind of niet.

Wacht, ik pak even een liniaal en leg het op een andere manier uit…

door Ivar Mol 29 nov, 2017

Neem een willekeurige organisatie en je zult zien; hoe ouder de organisatie hoe meer regels en structuur er in sluipt. Zo is het ook met het leven. Een baby is een organisatie op zichzelf en in den beginne totaal vrij van structuur; het piest en poept dat het een lieve lust is en het doet maar wat. De ouders duiken er echter direct bovenop en overladen het kind met regels, structuur, voorwaarden, normen, gedragsregels, tradities en dogma’s. Zodra het kind enigszins bewust is neemt het dit over en legt zichzelf de ene na de andere dogma op en zie; het ego krijgt zijn vorm.

Ik heb mij altijd verbaasd over vragen naar “Het Doel van het Leven”, in mijn optiek is dat er niet. Je leeft, dat duurt een poosje en gaat weer dood, dat is het zo’n beetje. Maar met een beetje goede wil, een fijne lach, rust uitstralen naar je omgeving, een knipoog naar de kassière en even belletje trekken bij de buren maak je van dit leven wel een geinig tijdverdrijf en een hoop mensen ontberen dat.  Mochten er ingrediënten voor het leven zijn, dan is dat m.i. liefde, humor, spontaniteit, creativiteit, contact, overgave en vrijheid. En deze 7 ingrediënten zijn niet gediend met regels en structuur. Hoe meer regels en structuur hoe saaier, enger en droger het leven wordt.

Dat een organisatie, zoals degene waar jij werkt wellicht, zichzelf bijna verdrinkt in regelgeving wil niet zeggen dat jij als persoon datzelfde moet doen. En toch zijn er genoeg die dat doen.

De Kum-nye Tantra filosofie is een levensvisie helemaal uitgaande van deze 7 ingrediënten. Maar om tot deze 7 ingrediënten te komen moet je vaak eerst bij jezelf het nodige werk verschaffen; namelijk een innerlijke zoektocht houden naar de eigen grenzen en structuren en deze onderwerpen aan een grondige analyse. Met een beetje geluk zie je onnodigheid, onnozelheid en waardeloosheid ervan in en ga je ze zodoende loslaten. Op dat moment ben je met Tantra bezig.

Tantra gaat niet over volkomen vrijheid, maar over balans, en die balans geeft  vrijheid. Namelijk de vrijheid om niet de verslavende drang te voelen iets te moeten presteren, jezelf te bewijzen, iets af te wijzen uit angst of aversie maar het te accepteren zoals het is en het daarbij te laten.  De balans creëert dus zijn eigen regels en structuren; zoals een koorddanser intuïtief aanvoelt waar zijn balans zit en hoe hij zijn lichaam als vanzelf corrigeert, hij is niet gebaat bij regels over hoe hij over het koord zou moeten lopen.

Om in de vergelijking met de koorddanser te blijven; niet iedereen is geschikt om koorddanser te worden, sommige moeten er niet eens aan gaan beginnen. Tantra heeft in vergelijking met andere spirituele systemen zoals yoga, reiki of meditatie een relatief hoge drempel. Yoga is bijvoorbeeld zeer gestructureerd en dat geeft houvast. Tantra kent alleen maar de balans als regel en voor een hoop mensen geeft dat geen houvast. Ga je met een wens van regels, structuren en houvast naar de Tantra toe, dan wordt het een lastig verhaal met een teleurstelling in het verschiet. De Tantra vraagt je namelijk iets los te laten, al is het maar voor even, en als dat nu juist datgene is wat je wenst vast te houden dan is dat een ongemakkelijkheid die zeer ongewenst is.

Tantra is het beleven, ervaren en genieten van vrijheid, in vrijheid. Dat is de levensfilosofie. Iedereen wil daarheen, weinigen willen er aan werken.
Tantra als massage of sessie is een kunstmatig gecreëerde situatie van balans in op een matras gedurende 2 of 3 uur. Je wordt ondergedompeld in een bad van liefde, humor, spontaniteit, creativiteit, contact, overgave en vrijheid en dat is soms teveel van het goede. Het verschil met de werkelijkheid waar je zojuist in zat en waar je straks in terugkeert is soms te groot. Dat is niet erg, maar dat is wel een realiteit. En die realiteit moet overwogen worden voordat een massage of sessie gaat beginnen. En wellicht wordt daar, ook door mij, te weinig aandacht aan besteed.

door Ivar Mol 25 nov, 2017

Vrij vertaald is een bekende Pali uitspraak over de Tantra als volgt:

“Tantra gaat over grenzen”

Je kan deze zin op 2 manieren lezen:

- Tantra gaat over (het onderwerp) grenzen
- Tantra gaat over grenzen (heen)

En beide zijn waar.

De Tantra is zowel binnen het Hindoeïsme, Boeddhisme en taoïsme een weg naar bevrijding/verlichting. Een verlicht persoon zou vrij zijn van alle grenzen, betekent dit nu dat een verlicht persoon een bandeloos figuur is? Nee, want diezelfde persoon is zo enorm goed in het aanvoelen van Prana/balans geworden en leeft daar volledig uit, dat grenzen is zijn geval totaal onnodig is.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Nu kan je naar een Tantriki/ka stappen en om een Tantrasessie vragen met in achtneming van deze regels, deze voorwaarden en deze grenzen. Want je dan krijgt kan heel goed en fijn aanvoelen, het zal echter geen Tantra zijn. Tantra is geen serie technieken en handelingen achter elkaar, Tantra is een sfeer of situatie waarin je gebracht wordt zodat je, vanuit je balans, in staat bent naar je eigen grenzen te kijken, en er wellicht voorzichtig overheen te stappen en zo de grens op te schuiven of weg te halen.

Dat kan alleen op dat moment, zoals je alles alleen maar kunt doen in het moment. Op dat moment en in die sessie werk jij aan je grenzen; je observeert ze, aanschouwt ze, neemt ze neutraal waar en doet er vervolgens wel of niet iets mee. Dat is jouw keuze en dat is helemaal prima, maar je doet het op dat moment. Je kunt dus niet vooraf gaan bepalen welke grenzen je wilt gaan opzoeken en op welke manier en met welke snelheid. Zo kan je achteraf ook niet een waardeoordeel gaan geven of met terugwerkende kracht een claim plaatsen dat deze grens niet aangeraakt had mogen worden.  

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Een sessie tussen klant en Tantriki/ka is een samenkomst tussen 2 personen met een gedeelde verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid van de Tantriki/ka is een situatie creëren die veilig aanvoelt en waarin de klant achtereenvolgens vertrouwen krijgt, zich durft over te geven, er een sfeer van gelijkwaardigheid is en er een sfeer van doelloosheid is (Metta-ji). Binnen dit veld van Metta-ji dient de Tantriki/ka de klant mee te nemen naar bepaalde grenzen waarna de klant helemaal zelf daarmee aan de slag gaat, wederom door het te observeren, aanschouwen, neutraal waar te nemen en er vervolgens wel of niets iets mee te doen. Dat is de keuze van de klant.


De verantwoordelijkheid van de klant is te weten én te beseffen dat hij bij een Tantra praktijk aanklopt. Of je nu komt voor een ‘ontspanningsmassage’, een inzichtelijk traject of een workshop, jij gaat Tantra doen en dat is niet zomaar iets. Van alle mogelijke methoden en technieken is Tantra niet bepaald de meest toegankelijkste, liefste of zachtste. Tantra is confronterend, direct, een spiegel en zalig tegelijk. Maar Tantra doet iets met je, altijd.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Nu zowel klant als Tantriki/ka zijn verantwoordelijkheid genomen heeft en de sessie of massage gaande is wordt er dus aan grenzen gewerkt. Deels gaat dat heel onbewust, zoals water naar het laagste punt vloeit zo zal prana naar de pijnpunten vloeien en dat zijn maar al te vaak die grenzen. Daarnaast kan de Tantriki/ka ook bewust grenzen gaan opzoeken met bepaalde technieken, drukpunten, duo-yoga, duo-meditatie of het creëren van een situatie waarin bijvoorbeeld de onzekerheid van de klant uitgedaagd wordt.  En wederom is het aan de klant om te observeren, te aanschouwen, neutraal waar te nemen en er vervolgens er wel of niet iets mee te doen.  

De rol van de Tantriki/ka is hierin tweeledig;  hij biedt aan en ondersteunt maar het daadwerkelijk werken met de grenzen en de keuze er wel of niet iets mee te doen is geheel aan de klant. Die rol dient de Tantriki/ka zéér serieus te nemen; je kan iemand niet pushen over een grens heen te stappen. Je kunt de klant de grens aanbieden, zo ver dat hij er met z’n snufferd tegenaan leunt, maar dat is het. Elke pressie vanaf hier is laakbaar.  De stappen gezet vanaf dit moment worden genomen door de klant en vaak genoeg heeft de Tantriki/ka hier totaal geen weet van, dit vindt plaats binnen het bewustzijn van de klant. Maar als de klant, binnen deze veilige setting van vertrouwen, overgave, gelijkwaardigheid en doelloosheid een stap zet, dan zet de klant deze stap en kan de klant achteraf niet hierop terugkomen als zijnde een ongewenste episode binnen de sessie.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Wat als de verantwoordelijkheid niet goed en volledig genomen wordt?
Nogal wat klanten denken te licht over de Tantra. En voor een redelijke groep geïnteresseerden zou het verstandiger zijn als zij zich zouden toeleggen op een minder heftige techniek dan Tantra.  Een klant komt binnen, is eigenlijk niet geschikt om de Tantra te ervaren en het is voor de Tantriki/ka ondoenlijk om in een voorgesprekje van 10 minuten dat eruit te filteren. De Tantriki/ka biedt dus iets aan wat eigenlijk te heftig is voor de klant, en die merkt dat daags erna. Dit is pijnlijk, dit had voorkomen kunnen worden, als de klant zijn eigen verantwoordelijkheid had genomen. Met een beetje geluk bemerkt de Tantriki/ka het echter tijdens de sessie en biedt een hele rustige massage aan, en dan nog….

De verantwoordelijkheid van de Tantriki/ka is dat deze zich houdt bij zijn taak: aanbieden en ondersteunen zonder te willen healen, pleasen of zijn eigen begeertes (of aversie) te laten gelden.
En het is de verantwoordelijk van de Tantriki/ka rechtlijnig te blijven in datgene hij aanbiedt. Een duidelijk website, een duidelijk verhaal, een duidelijke visie, een heldere visie; wat biedt je aan, wat biedt je niet aan, waarom biedt je dit aan, waarom biedt je dit niet aan, en blijf daarbij. Hij gaat niet mee in het wens-, of aversiegedrag van de kant.

Als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.


De handeling volgt altijd de intentie. Tantra is geen serie technieken of handelingen achter elkaar, tantra is een sfeer, een situatie met een intentie en die intentie is het allerbelangrijkste, die dient zuiver te zijn en het handelen is daaraan navenant. Maar wat is een zuivere intentie en welke navenante handelingen komen hier dan wel uit voort?
De Tantriki/ka van dienst moet niet de intentie hebben de klant te kunnen healen, genezen, verbeteren, diens trillingsgetal te kunnen verhogen, meer inzicht te laten geven of het bewustzijn te laten exploderen.  De Tantriki biedt aan en ondersteunt.  De intentie sluit aan bij de situatie waarin je de klant de gelegenheid geeft zijn of haar grenzen te gaan opzoeken en er wel of niet iets mee te doen.  

En welke navenante handelingen horen hier dan bij? Dat is een moeilijke omdat de handeling voortkomt uit de intentie. Daarom vind ik het persoonlijk zo vreemd als er hele duidelijke handelingen worden aangeboden zoals yoni- of lingham massage, want vanuit welke intentie komt deze handeling voort als je deze handeling uit een menulijst kunt kiezen?

Eerst heb je de intentie, dan de handeling. En daarom vind ik het persoonlijk ook zo vreemd als er clubjes zijn die lijsten maken van handelingen die wel of niet mogen. Want als de intentie om een “verboden” handeling vraagt, wat dan?

Het aanbieden van een handeling is een grens op zich, net zozeer als het verbieden van een handeling. En je kan niet grenzen creëren om zodoende grenzen weg te halen. Je verplaatst alleen maar een grens voor een grens.  En als je dit allemaal totale kolder vindt dan is de Tantra niets voor jou, want hier gaat de Tantra nu juist over.

Maar dat is slechts mijn persoonlijke mening.��{}xv
door Ivar Mol 26 okt, 2017

In het boeddhisme geldt een wetmatigheid die zegt:

"Alles komt op, duurt enige tijd en transformeert vervolgens in iets anders".

Dit gezegde toont zijn waarheid als je kijkt naar het politieke spectrum van de laatste 50 jaar. Wat vroeger links was is nu rechts (milieu en duurzaamheid), wat rechts was is nu links (Palestina), wat progressief was is nu conservatief (landschapsbeheer) en wat conservatief was is nu progressief (normen en waarden). Vroeger zou ik mij schamen als ik voor racist versleten werd, nu zou ik er trots op zijn. Het zijn de schuivende panelen van standpunten die ethisch gevormd zijn, en de ene is nog belachelijker dan de ander.

  • Pro-Palestina betogers roepen om verdraagzaamheid en zwaaien met pacifistische kreten op hun spandoeken, maar worden witheet bij lastige vragen en beginnen zelfs te slaan.
  • DENK wil het Suikerfeest zien als nationale feestdag maar Yom Kipoerdag is in hun ogen iets onzinnigs.
  • Turken ageren tegen racisme en onderdrukking terwijl Syriërs en Koerden in Turkije op grote schaal onderdrukt worden.
  • Turken geven af op Marokkanen, Marokkanen op elke andere Afrikaan, Surinamers op Antillianen en Antillianen op Nederlanders woonachtig op de Antillen.

  • Dat zwarten vroeger verkocht werden als slaaf is waar, maar ook blanken en gelen werden verhandeld, door zwarten, blanken en gelen. Het ene doet niet onder aan het andere.

De anti-racist wordt zodoende zelf racist. Het is de goedwillenden van middelbare leeftijd die dit allemaal in goede banen wil laten leiden en uit angst en voorzorg de discussie opent over Negerzoenen, Zwarte-Piet en nu de attracties in de Efteling. Dit zijn de mensen die denken dat de wereld maakbaar is en hun eigen normbesef hoger zien dan die van den ander, een gevaarlijke combinatie. Door alles te verbieden wat ook maar ruikt naar racisme of discriminatie trappen ze in dezelfde valkuil als voorheen de Stasi in Oost-Duitsland, de communisme-jacht in Amerika in de jaren 50-60 of de Spaanse inquisitie.

Door alles onder een vergrootglas te leggen en het vizier steeds scherper te stellen zal je altijd datgene zien wat je wenst te zien, of niet wenst te zien. En zodoende is er altijd reden op nog meer protest, commentaar en verbod. Dit fenomeen heeft zelfs een naam: Mccarthyisme naar de aanvoerder van de eerder genoemde communisten-jacht.

Nu is het zo dat extremisten een totaal gebrek hebben aan aanpassingsvermogen, terwijl Jan-met-de-pet zijn vizier open heeft en bereid is zich aan te passen. Ook dit is een gevaarlijke combinatie; diegene die zich het makkelijkst aanpast past zich aan aan diegene die het hardst roept om aanpassing maar het zelf niet kan.

Racisme en discriminatie is een onjuist iets, dat is absoluut waar. Als je op basis van huidskleur, geslacht, overtuiging of geaardheid achtergesteld wordt dan is dat zeer zeker laakbaar. Maar dat is niet gaande bij een Negerzoen of een kermisattractie op de Efteling. De verontwaardiging dat jouw stem niet gehoord wordt terwijl je zelf niet luistert naar de stem die jij veracht is onterecht.

De wereld is niet maakbaar. Het is juist om inherent lijden te voorkomen en als het Slavernijverleden je zwaar ligt, wees actief en ageer tegen de Nepaleze slaven in de Golfstaten die de WK stadions bouwen. Ageer tegen kindslaven door niet je kleding het allergoedkoopst te kopen maar eerst even een onderzoekje te doen naar de herkomst van je textiel.

Wil je lijden voorkomen, ga het elkaar niet moeilijk maken met verbiedt en verbod en jij mag dit niet en alle gemaakte verontwaardiging er om heen. Dat is geen lijden voorkomen, maar lijden creëren.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

"Je mag niet oordelen..."

Dit gezegde hoor je vaak binnen het boeddhisme, voornamelijk van diegene die weinig verstand hebben van het boeddhisme. Binnen bepaalde groepen bestaat het beeld van Gautama de Boeddha alsof de beste man een knuffelguru was met een dikke gezellige buik waar je tegenaan kon liggen en die troostende woordjes tegen je uitsprak. Nooit een onvertogen woord kwam van zijn lippen en alles was goed zoals het was, alles mag er zijn...

Dit is een onjuist beeld van Gautama de Boeddha en zijn leer.

Als je de Pali-canon gaat lezen vanuit dit beeld dan schrik je je waarschijnlijk rot. De leraar toont zich compromisloos, heeft harde en duidelijke woorden en wijst je de hele tijd terug op zelfonderzoek voornamelijk vanuit meditatie. Hij oordeelt stevig en noemt mensen dwaas (bãla) of handelingen dwaasheid (bãlya).

Er is het nastreven van geluk in zintuiglijk genot, hetgeen laag, vulgair, ordinair en onedel is en niet tot welzijn leidt; en er is het nastreven van zelfpijniging, hetgeen pijnlijk en onedel is en niet tot welzijn leidt (SN 56-11, 1-3).

Dit, monniken, zijn de asceten en brahmanen die zo glad zijn als een aal... (DN 1, i25-28)

Verdriet wordt uit het geliefde geboren;
Ook angst komt uit het geliefde voort.
Wie vrij van het geliefde is,
Heeft geen verdriet — hoe dan angst? (Dhammapada, 212)

Vaak heeft Gautama de Boeddha een tweegesprek met een monnik met vragen of met een brahmaan of asceet uit een andere sekte. De manier van discussiëren en ondervragen kan als intimiderend overkomen en zo zijn er ook meerdere discussie en gesprekstechnieken in het boeddhisme voorhanden die zo ervaren kunnen worden .Dit maakt echter allemaal deel uit van de boeddhistische visie op eerlijkheid en op didactiek van leraar op leerling.

Soms lijkt het alsof iemand persoonlijk wordt aangesproken, maar daar zit dan altijd een hele duidelijke argumentatie achter die terug te voeren is naar de boeddhistische filosofie waarin dingen onwaar, onzuiver, dwaas of laakbaar zijn te noemen.

Inherent lijden is het lijden waarin een persoon gehinderd wordt in zijn spirituele proces. Al het andere lijden is persoonlijk lijden waarin het ego wordt aangeraakt. De 2e vorm van lijden is van minder belang dan de 1e vorm. Nu mag je de 2e vorm van lijden creëren om de 1e vorm te voorkomen ofwel; je mag persoonlijk lijden creëren om iemands spirituele proces te doen toenemen en juist dat komt in het boeddhisme veelvuldig voor.

Lijden creëren is dus, in een bepaalde vorm, een didactische vaardigheid en geen zonde zoals vaak beweerd wordt. Blijft alleen die situatie over waarin persoonlijk lijden wordt gecreëerde waarin de persoon niet spiritueel tot groei komt. Indien de achterliggende intentie zuiver was is er niets laakbaars gebeurd.

Mensen echter persoonlijk lijden toebrengen zonder dat daar de intentie in zit de ander spiritueel te laten groeien is onjuist handelen. Mocht onverhoopt het zo zijn dat de ander wél spirituele groei ervaart, dan was het gecreëerde lijden nog steeds zonder zuivere intentie en is het nog steeds onzuiver.

Waar komt dan het gezegde "je mag niet oordelen" vandaan?

Deels heeft dit dus te maken met persoonlijk lijden creëren zonder zuivere intentie, maar er is nog een antwoord en deze heeft te maken met de stelling: "alles is onderhevig aan de wet van oorzaak en gevolg".

Alles heeft een oorzaak en alles heeft een gevolg. Dit is een universele waarheid en een kernwaarde binnen de boeddhistische filosofie. Dat deze wet altijd en overal zijn werking heeft, wil niet zeggen dat deze wet ook te determineren is. 100 Oorzaken kunnen uitmonden in 1 gevolg, en 1 oorzaak kan 100 gevolgen hebben. Oorzaak en gevolg is niet lineair bepaald en ogenschijnlijk logische verbanden hoeven er helemaal niet te liggen. Ga je hier wel een oorzaak achter zoeken dan ga je dingen creëren die er zojuist niet waren en dat is laakbaar, want overal waar je energie in stopt groeit. Het boeddhisme is heel stellig dat het achteraf achterhalen van de oorzaken, of het voorspellen van mogelijke gevolgen onjuist is. Dit wordt bedoeld met oordelen.

De oplossing hierin?

Weet dat alles veranderlijk is. Alles komt op en vergaat uiteindelijk weer om te transformeren in weer iets anders. Alles heeft met alles te maken zonder dat we dat kunnen determineren. Accepteer dus datgene gebeurd en probeer vanuit een zo zuiver mogelijke intentie te handelen en wees niet bang iemand te kwetsen, als het vanuit een zuivere intentie gebeurd gericht op het spirituele proces.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

In tuincentra, spiri-winkeltjes, massage salons, wellnesscentra en in tuinen naast de tuinkabouter is het beeld van Gautama de Boeddha veelvuldig aanwezig. Een hoop mensen zeggen "affiniteit" te hebben met het boeddhisme, sommige durven zover te gaan te beweren dat ze ook wellicht wel boeddhist zijn.

Wanneer ben je nu eigenlijk boeddhist of, wanneer ben je géén boeddhist? Dzongsar Jamyang Khyentse heeft daar antwoord op gegeven in "What makes you not a Buddhist", een boek dat helaas niet in Nederland te krijgen is.

Dzongsar is Bhutanees en hoofd van de Dzongsar college, een overkoepelend orgaan bestaande uit 6 kloosters en 1.600 monniken. Als antwoord op de vele boeddhistische sympathieën heeft hij een lijstje opgesteld van 6 punten. Als je op minimaal 1 van deze 6 'Nee' als antwoord geeft, of Ja, maar... of twijfel hebt, dan ben je géén boeddhist.

  1. kan je accepteren dat alle dingen tijdelijk van aard zijn?
  2. kan je accepteren dat geen enkel ding of concept blijvend is?
  3. kan je accepteren dat alle emoties/gemoedstoestanden pijn en lijden veroorzaken?
  4. kan je accepteren dat er geen enkele emotie/gemoedstoestand is die alleen maar plezier brengt?
  5. kan je accepteren dat alles wat zich voordoet illusionair en niet-bestaand is?
  6. kan je accepteren dat de 'verlichting' niet te verwoorden is, buiten elk concept valt, dat het geen gelukzalige hemel is maar alleen de afwezigheid van waan?

Boeddhisme is een levensfilosofie. Je bent boeddhist of je bent het niet. Je kan ook niet een beetje zwanger zijn, een beetje vegetarisch of een beetje pacifist. It's the whole package or it's nothing at all...

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Je leest het vaak bij aanbieders van massage, yoga, tantra, meditatie, reiki, Qiu-gong en soortgelijke: "Persoonlijke balans", en dan met name het streven daarnaar. Vanuit de boeddhistische visie is dit een contradictie en per definitie onmogelijk. Om dit uit te legen moeten we beide termen eerst apart van elkaar onderzoeken.

 Persoonlijk

In het boeddhisme is 'persoonlijk' niet een verwijzing naar een persoon, maar naar het individuele deel van die persoon. De gedachte dat een persoon een individueel wezen is behept met een eigen en zelfstandige ego met daarin de ik=persoonlijkheid, het mijn, ons en overtuigingen is onjuist.

Het persoonlijke/ego is niets anders dan alle conditioneringen bij elkaar en alle emoties en gemoedstoestanden die daaruit voortkomen. En aangezien zowel emoties als de gemoedstoestanden het duale karakter van de persoon vertegenwoordigen is de persoon altijd in onbalans zodra deze in een emotie/gemoedstoestand verkeert. Het persoonlijke is dus altijd in onbalans.

Balans

Streven naar balans is prachtig, maar wat is 'balans' precies? In het boeddhisme kennen ze meerdere varianten van balans waarvan de meeste een schijnbalans zijn. In het dagelijks leven herkennen wij deze schijnbalans als momenten van de "balans in onbalans". Zo kan je in een conflictsituatie met iemand verkeren maar in een kort moment toch even in balans zijn met elkaar. Of zelf in een periode van stress verkeren maar tijdens een boswandeling toch even rust ervaren. Tot slot zou je een ouderwetse kantelweegschaal kunnen hebben met een maximaal toelaatbaar gewicht van 20 kg waarbij je aan beide zijden 15 kg plaatst. Ogenschijnlijk zal de weegschaal in balans zijn, maar het totaalgewicht is ver boven het maximum en zodoende is ook hier onbalans.

Persoonlijke balans

De werkelijke balans kan niet gecreëerd worden maar is een gevolg. Als je onbalans weghaalt is het gevolg balans. Aangezien zowel de emoties als de gemoedstoestanden het duale karakter van de persoon vertegenwoordigen is de persoon altijd in onbalans zodra deze in een emotie/gemoedstoestand verkeert. Deze emotie/gemoedstoestand zijn samen met de conditioneringen het 'persoonlijke', en daarmee is persoonlijke balans zowel een contradictie als een onmogelijkheid.

Gek genoeg kan, als momentopname, persoonlijke balans wel ervaren worden, maar dan als vergelijk tot de schijnbalansen. Streven naar balans is mogelijk, maar dan moet deze geheel los komen te staan van het persoonlijke omdat deze de onbalans vertegenwoordigd.

Werkelijk streven naar balans is streven naar het weghalen van de conditioneringen. Met het verdwijnen van deze conditioneringen verdwijnt als gevolg ook het ego en daarmee het persoonlijke.

Ben je echter fier en trots op je eigen individuele persoonlijkheid en je ego, dan is balans een onmogelijkheid.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Soms is het handiger om te laten zien wat tantra in ieder geval niet is. Na de "tantra met Ayahuasca" (Ayahuasca is gewoon drugs), is het nu opeens heel tantrisch om single te slapen in een relatie. Niet in 2 aparte bedden, maar in aparte slaapruimtes. De redenen zijn divers zoals uitgelegd in onderstaand artikel. En daarin vallen 2 dingen mij heel erg op.

  • 1. De energetische trilling
    In reacties schrijven mensen bijvoorbeeld dat het verschil in trillingsgetal (?) het niet fijn maakt om naast een partner te slapen.

  • 2. Ik-ik-ik
    Als je samen slaapt kan je niet meer masturberen. Het is ongezond voor je eigen polariteit. Je hebt tijd nodig voor je individuele proces. Iets met seksuele energie.

Deze kolder wordt dus weggeschreven bij tantra. Mijn advies: Stop maar met Tantra!! Als dit klopt is tantra echt heel beroerd en je hebt er niets aan.

1.

Bijna het tegendeel is waar. Ten eerste leer je middels tantra wat het 'Ik' en het 'ego' nu werkelijk is en welke waarde het heeft. En die waarde is er wel, maar is tegelijk véél kleiner dan we nu wellicht vermoeden. Het spirituele proces is absoluut niet gebaadt bij single slapen. Als je het idee hebt dat je eigen individuele proces/trillingsgetal/polariteit/mastrubatie-beleid lijdt onder het samen slapen met je partner, neem een andere partner! Degene die je nu hebt voldoet in ieder geval niet.

Ik neem voor het gemak aan dat je partner diegene is waar je van houdt en waar je lief-en-leed mee wil/kan/durft te delen. Juist in de periode (de slaap) dat je bewustzijn afwezig is of andere zaken doet (dromen) is het fijn in dezelfde 'space' te zijn als diegene waar je van houdt en waar je je veilig bij voelt. Gebeurt dat allemaal niet, dan match je simpelweg niet met deze partner en helpt single slapen daar ook niet meer bij.

2.

Dan de Ik-ik-ik. Ook hierin moet iedereen helemaal zelf weten hoe groot-ie zijn Ik wil hebben. Wees een trots iemand, wees een egoïst, wees een narcist, allemaal prima. Maar praat het voor jezelf en een ander niet goed door er een spiritueel sausje over te gooien. Als je niet lang met anderen kunt optrekken, als je energie van anderen opneemt of als je eerder 'leeggetrokken' wordt door anderen, dan is dit iets om eens grondig te onderzoeken. Maar noem het geen HSP, noem het niet channelen, wijdt het niet aan je verhoogde trillingsgetal en denk niet dat het een gevolg is van een spiritueel proces. Ooit de Dalai-lama in een hoekje zien zitten omdat hij de energie van de groep niet aankon?

Het Ik-denken staat los van enig spiritueel proces of ontwikkeling. Als je niet met wie-dan-ook samen kunt zijn, ga dit onderzoeken. Kan je niet met je partner samen zijn, ga dit zeker onderzoeken.

door Ivar Mol 26 okt, 2017

Vandaag Haat ik.  Niet dat ik vandaag haat, deze dag als zodanig, maar dat ik de haat voel.

Ene Ali of Mohammed huurt een vrachtwagen, gooit 'm vol nepwapens en rijd richting promenade des Anglais in Nice waar het poepiedruk is met mensen die catorce juliet vieren, de Franse nationale feestdag. Eenmaal aangekomen gaat-ie er eens goed voor zitten, beide handen tien-voor-twee op het stuur en de rechtervoet ferm op het gaspendaal. De mensenmassage ziet hij rap naderen en wijkt dan uiteen alsof Mozes voor de Rode zee. De vrachtwagen begint wild te schudden alsof hij over tientallen lichamen rijdt wat in werkelijkheid ook zo is en dan rijdt hij 2 kilometer zigzaggend door om zoveel mogelijk pionnetjes omver te kunnen rijden; 84 doden, een tussenstand.

Voorheen kon ik er niet bij dat iemand een bomvest liet ontploffen in een menigte. Aan de andere kant is het slechts een miniseconde om aan het touwtje te trekken en zolang je nog niet getrokken hebt is er niets aan de hand en zodra je getrokken hebt is er weinig tijd voor wroeging of spijt. Maar deze chauffeur rijdt 2 kilometer door en ziet alles voor zich en onder zich gebeuren. En blijft rijden... 2 kilometer.

De gemoedstoestand die ik nu voel, gisterenavond voelde, is haat. Niet verdriet, geen compassie, niets van medelijden. Haat.

Niet dat ik deze persoon haat of de Islam haat of de koran haat, hoewel daar plenty redenen voor te bedenken zijn. Niet de salafisten en andere enge groepjes waar dit nieuws met gejuich wordt begroet en waar met de kont naar het westen en in gesprek met Allah de volgende aanslag wordt beraamd die over enkele maanden zeker zal gaan plaatsvinden. Ik haat ook niet de gezalfden die op de promenade waxinelichtjes gaan branden en lelijke knuffels neerleggen en ultiem vals "We are the world" zingen. Ook de "let it be" en "alles mag er zijn" en "doe datgene wat goed voor je voelt" dwazen mogen van mij hun onzin uitkramen, het is mij best, daar ligt mijn haat niet.

Iedereen die deze column en mij van repliek en goed advies gaan voorzien, zeggende dat dit toch zeker niet-boeddhistisch is dit allemaal heel veel over mij zegt krijgen bij voorbaat van mij hun gelijk. Het is goed en totaal onbelangrijk.

Ali of Mohammed heeft in de ogen des Here goed gedaan (Soera 2: 190-193) en zit nu als trots martelaar te zijn met zijn 72 maagden (Soera 3:169-70). En ja, ergens hoop ik dat ze alle 72 lelijke  kwebbelgeiten zijn en op z'n moeder lijken, maar toch zit hier niet mijn haat.

Mijn haat zit nergens. Het is doelloos, ongericht en zinloos. Het is rauw, zwartrandig, knijpend en t meurt. Dat is mijn haat.

Ik beloof dat ik morgen een waxinelichtje zal gaan ontsteken.

Meer posts
Share by: